Bildiğiniz yaşayamıyoruz. Aklı fikri yerinde(!) olan canlılarız anlatıldığı üzere. Buna rağmen yunuslar ve sair canlılar arasında ikinci dünya harbine şahit olmadık hiç. Hiç bir hayvan kolonisinin başka bir hayvan kolonisinin üzerine atom bombası atıp türünden iki yüz bin canlının bir anda katledildiğine de…

Park yeri için, toprak vs. için öldürür olduk. Sadece insanların insanlara yaptıkları bunlar… Canlılar için tam bir kabusuz hali hazırda.Türleri yok olanlar parelel everenlerde eminim bizi sevgiyle(!) anıyordur.

“Hayvan” öğretildiği üzere insandan insana söylenildiğinde küfür gibi gelirdi. Sinirlenirdim küçükken bana öyle denildiğinde. Ezbere “kültürel” öğretilerden… Şimdi şimdi garipsiyorum bu refleksleştirilen öğretiyi. İnsanlığın geldiği yerde insandan, insanlıktan utanır oldum.

Yaşayamıyoruz! Yaşatamıyoruz da. Dünya bünyesinde arızalı bir kanser kolonisi gibiyiz. Bilinçsizce ürüyoruz, tahrip ediyoruz, yıpratıyoruz, korkutuyoruz, öldürüyoruz…

Problemler çözülebilir, çözmüyoruz.

Sürdürülebilir yapabiliriz her şeyi, yapmıyoruz.

Yaşayabiliriz, yaşamıyoruz. Yaşatabiliriz, yaşatmıyoruz.

Neden soruları bile artık çok bayat…

Samimiyetle soruyorum: Kaç yıl ömrünüz kaldı?

Boşverseniz ya, sizden sonrakiler düşünsün. Nasılsa yumurta dayanacağı yeri bilir.